آقای لاریجانی در گفتگو با خبرگزاری دانشجویان ایران گفته است” “برخی فکر می کنند چون غربی ها راجع به سنگسار به ما فحش می دهند ما خجالت می کشیم که احکام را اجرا کنیم در صورتی که چنین چیزی نیست اصل فقه شیعه و فقه اهل بیت، فقه خجالت نیست.” آقای لاریجانی که زمانی معاون وزارت خارجه و نماینده مجلس ایران بود اکنون علاوه بر عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام به عنوان دبیر “ستاد حقوق بشر قوه قضائیه” فعالیت دارد. رئیس این ستاد آیت الله محمود هاشمی شاهرودی رئیس قوه قضائیه ایران است و وزرای خارجه، اطلاعات، کشور، دادگستری و ارشاد در آن عضویت دارند و به گفته آقای لاریجانی این ستاد”مرجع ملی در رابطه با امور حقوق بشر است.” اجرای سنگسار همواره با واکنش داخلی و بین المللی گسترده ای مواجه بوده و دو ماه پیش نیز نهادهای بین المللی سنگسار یک مرد در شهرستان تاکستان را محکوم کردند. دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه ایران در باره اجرای حکم سنگسار جعفر کیانی در شهرستان تاکستان گفته: “قاضی پرونده اشتباه کرده است.” آقای کیانی تیرماه امسال در حالی سنگسار شد که رئیس قوه قضائیه ایران برای بررسی بیشتر دستور توقف این حکم را داده بود. حکم سنگسار در مواردی صادر می شود که فردی متأهل با فرد دیگری غیر از همسر خود رابطه جنسی برقرار کند و این رابطه با شهادت چهار شاهدی که دادگاه آنان را عادل تشخیص دهد یا چهار بار اعتراف فردی که مرتکب این عمل شده، ثابت شود. زن و مردی که اخیرا در ایران به سنگسار محکوم شده و این حکم در مورد یکی از آنان اجرا گردید جعفر کیانی و مکرمه ابراهیمی نام دارند و اهل روستای آقچه از توابع شهرستان تاکستانند. بر اساس گزارشها، مکرمه خانواده خود را ترک کرده و بدون اینکه از همسر خود طلاق بگیرد، چند سال با جعفر زندگی می کرده و از وی یک فرزند هم دارد. با شکایت همسر مکرمه، جعفر و سپس مکرمه دستگیر می شوند و آن گونه که برخی مطبوعات تهران نوشته اند، جعفر تا روزی که حکم سنگسار در مورد او اجرا شد یازده سال را در زندان به سر برده بود.

مجازات سنگسار

مقامات قضائی ایران سالهاست که می گویند با اینکه مجازات سنگسار همچنان در قوانین ایران وجود دارد و دادگاهها نیز در مواردی افرادی را به این مجازات محکوم کرده اند اما در نهایت این مجازات ها به جز موارد محدودی اجرا نشده است. آقای لاریجانی مصداق حکم سنگسار را بسیار سخت و پیچیده می داند که به بررسی ها های زیاد نیاز دارد و تاکید می کند: “این محدودیت ها باعث شده که به طور عملی اجرای رجم (سنگسار) خیلی محدود شود. آنقدر محدود که شاید به نظر برخی بیاید که اجرای رجم متوقف شده است.” به عقیده آقای لاریجانی، عملا حکم سنگسار در ایران پیاده نمی شود اما “در قوانین ایران وجود دارد و طبیعی است که این قانون باید اجرا شود.” در سال های اخیر انتقاداتی نسبت به نقض حقوق بشر مطرح شده اما آنطور که آقای لاریجانی می گوید “ستاد حقوق بشر” به این خاطر درست نشده بلکه به دنبال آن است که مسائل حقوق بشر از دیدگاه اسلامی پیگیری کند. به گفته آقای لاریجانی، غربی ها به برخی قوانین اسلامی در ایران انتقاد دارند و معتقدند که باید اجرای آن متوقف شود که نمونه آن مسئله سنگسار است. دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه در باره انتقادات غربی ها می گوید: غربی ها سنگسار را تنبیه نمی دانند بلکه می گویند این کار شکنجه است و حکم سنگسار با جرم تناسب ندارد، در حالی که “آنها این عمل شنیع را آن قدر بد نمی دانند و می خواهند این تفکر خود را به ما تحمیل کنند.” یکی از احکام جایگزین سنگسار حکم اعدام است و آقای لاریجانی می گوید که رجم پائین تر از اعدام است چون این امکان وجود دارد که فرد بتواند نجات پیدا کند ولی اگر اعدام را جایگزین کنیم باز غربی ها می گویند که مجازات متناسب با جرم نیست در حالی که میزان “شینع بودن زنای محصنه” را با معیارهای خودمان می سنجیم. به گفته آقای لاریجانی، غربی ها در باره سنگسار می گویند که شما طبق تعهدات بین المللی نباید “شکنجه” کنید یا مجازات “غیر متناسب” داشته باشید اما “ما می گوئیم هر دو را قبول داریم ولی به آنها جواب می دهیم که این (سنگسار) نه شکنجه است و نه مجازات غیر متناسب.”

آقای جعفری که با حفظ سمت، فرماندهی نیروی مقاومت بسیج را نیز به عهده گرفته، در مراسم تودیع فرمانده سابق بسیج تاکید کرد: “مسئولیت اصلی سپاه مقابله با تمامی تهدیدات از جمله تهدیدات داخلی بوده ولی در استراتژی فعلی که از سوی رهبر انقلاب مشخص شده … ماموریت اصلی سپاه مقابله با تهدیدهای داخلی است و سپس در صورت تهدید نظامی خارجی سپاه به کمک ارتش خواهد رفت.” سخنان فرمانده جدید سپاه پاسداران ضمن آنکه هدف از تغییر و تحولات اخیر در سطح فرماندهی این نیرو را تا اندازه‌ ای توضیح می ‌دهد این نکته را نیز روشن می‌ کند که به خلاف تحلیل‌های رایج در مطبوعات جهانی، نظام سیاسی ایران تهدید خارجی را چندان جدی تلقی نمی‌کند و توجه خود را به تهدیدهای داخلی معطوف کرده است. در واقع از زمانی که برنامه هسته ‌ای ایران به صورت یک بحران بین ‌المللی در آمده است، بسیاری از تحلیل‌گران امکان حمله نظامی آمریکا و متحدانش به ایران را بزرگترین تهدید رویاروی نظام اسلامی می ‌دانند و در این باره به طور مکرر هشدار می ‌دهند. از سخنان آقای جعفری اما چنین استنباط می ‌شود که جمهوری اسلامی، احتمال حمله نظامی خارجی را چندان بالا نمی ‌داند و اگر هم بداند، آن را برای ادامه بقای خود سرنوشت ساز تلقی نمی ‌کند.

تهدید خارجی؛ ‘کدام تهدید؟’

از نظر کسانی که احتمال حمله نظامی آمریکا یا اسراییل به ایران را جدی ارزیابی می ‌کنند، حمله احتمالی، هوایی و موشکی خواهد بود و در هیچ شرایطی به حمله زمینی منجر نخواهد شد چرا که وسعت خاک ایران و گرفتاری آمریکا در بحران عراق و افغانستان، امکان حمله زمینی به ایران را از آمریکا و متحدانش به طور کامل سلب کرده است. حمله هوایی و موشکی به یک کشور، اما معمولا به سرنگونی نظام حاکم بر آن کشور نمی ‌انجامد و شاید بنا به همین تجربه، مقام‌های جمهوری اسلامی حتی اگر امکان حمله هوایی و موشکی به خاک ایران را صفر ندانند، آن را تهدید اصلی علیه خود ارزیابی نمی ‌کنند. شاید آنچه نظر مقام‌های جمهوری اسلامی را از “تهدیدهای خارجی” به “تهدیدهای داخلی” معطوف کرده، اظهار نظرهای برخی از افراد صاحب نفوذ در هیئت حاکمه آمریکاست که به طور مرتب از لزوم حمایت کاخ سفید از شورش داخلی در ایران برای سرنگون کردن نظام حاکم سخن می‌ گویند. ظاهرا مقام‌های ایرانی از نوشته‌های این دسته از افراد، چنین نتیجه گرفته ‌اند که هدف اصلی از تحت فشار قرار دادن جمهوری اسلامی و اعمال تحریم‌های اقتصادی علیه آن، دامن زدن به نارضایتی مردم و شوراندن آنها علیه حکومت است و حتی در این میان اگر حمله نظامی نیز صورت گیرد، اقدامی در همین جهت خواهد بود، مانند آنچه نیروهای ناتو در جمهوری یوگسلاوی برای سرنگونگی رژیم اسلوبودان میلوشویچ انجام دادند.

تهدید داخلی؛ ابهام در مصداق

بدین ترتیب، نگرانی اصلی رهبران ایران متوجه برانگیختن شورش‌های داخلی شده است و این نکته‌ ای است که آقای جعفری نه تنها در بیان آن احتیاط نکرده بلکه گویی تعمد داشته است که با تاکید بر “ماموریت سپاه برای مقابله با تهدیدهای داخلی”، آن را به اطلاع همه مخاطبانش برساند. با این همه، برخی محافل نزدیک به قدرت در ایران، دامنه‌ تهدیدهای داخلی علیه نظام را به اندازه ‌ای وسعت می ‌دهند که به سختی می ‌توان فعالیت‌های انتقادی قانونی و مسالمت‌جویانه را از دایره تهدیدهای مورد نظر آنان خارج دانست. از این رو، مساله‌ ای که در این میان برخی از منتقدان مسالمت‌جوی نظام اسلامی را نگران کرده این است که فرمانده سپاه پاسداران نیز ابعاد “تهدیدهای داخلی” علیه نظام جمهوری اسلامی را روشن نکرده و مشخص نیست که آیا منظور از تهدیدهای داخلی، تحرکاتی نظیر برخی اقدام‌هایی ایذایی نیروهای مخالف حکومت در نقاط مرزی یا “شورش‌های کور” و غیر سازماندهی شده احتمالی است که شاید بر اثر فشارهای اقتصادی رخ دهد و یا اینکه فعالیت های معمول نیروهای منتقد دولت نیز بخشی از این تهدیدها تلقی می‌شوند؟ در ماه های اخیر، پاره ‌ای از رسانه‌های تندرو در ایران تلاش کرده‌ اند تا حتی فعالیت های سیاسی طیفی از اصلاح طلبان را برای ورود به مجلس هشتم نوعی تهدید علیه نظام اسلامی معرفی کنند و همین موضوع نگرانی‌های طیف مذکور را افزایش داده است. به هر حال، صرف نظر از ابعاد حقوقی تکیه سپاه بر تهدیدهای داخلی، چنین به نظر می‌ رسد تا زمانی جمهوری اسلامی مرزهای مخالفت قانونی و مسالمت‌ جویانه را از فعالیت‌های غیر قانونی و خشونت آمیز به روشنی تعریف و تفکیک نکند، برداشت‌های متفاوت از اظهار نظرهایی شبیه آنچه فرمانده جدید سپاه بیان داشته، امری طبیعی خواهد بود.

محمد علی حسینی سخنگوی وزارت خارجه ایران در نشست هفتگی با خبرنگاران گفته است که “در صورت صدور قطعنامه جدید علیه ایران، نسبت به سطح همکاری با آژانس انرژی هسته ای تجدید نظر می کنیم.” شورای امنیت سازمان ملل با صدور دو قطعنامه ایران را ملزم کرده است که غنی سازی اورانیوم و کلیه فعالیتهای مرتبط با آن را تا زمانی که تردیدهای مربوط به این فعالیتها بر طرف شود متوقف کند. سرپیچی ایران از عمل به این قطعنامه ها باعث شده است تا شورای امنیت این کشور را مورد تحریم قرار دهد، آمریکا و متحدانش در شورای امنیت تصمیم به صدور قطعنامه تازه ای در این شورا گرفته بودند تا تحریمهای شدیدتری بر ایران اعمال کنند اما روسیه و چین، دو عضو دائم شورای امنیت در نشست 5+1 با افزایش تحریم ایران ابراز مخالفت کردند و تصمیم به صدور قطعنامه جدید تا ماه نوامبر(آبان) به تاخیر افتاده است. احتمال گسترش تحریم ها علیه ایران وجود دارد و سخنگوی وزارت خارجه ایران گفته است که برای جلوگیری از تحریم های احتمالی تلاش هایی را آغازکرده و آن را ادامه خواهد داد ولی در صورت تصویب تحریم های تازه،”در زمان مقتضی تصمیم خود را اعلام خواهیم کرد.” ایران اخیرا با آژانس بین المللی انرژی هسته ای بر سر زمانبندی پاسخگویی جمهوری اسلامی به سئوالات مربوط به برنامه های هسته ای به توافق رسیده است اما سخنگوی وزارت خارجه ایران می گوید که آمریکا تلاش می کند که جلوی همکاری ایران با آژانس را بگیرد. به گفته آقای حسینی، در جلسه اخیر 5+1 یکی دو کشور تلاش کردند تا نشست اخیر برای صدور قطعنامه علیه ایران به نتیجه برسد ولی کشورهایی مخالف این مسیر بودند. سخنگوی وزارت خارجه ایران تاکید کرده که روند همکاری ما با آژانس در چارچوب مشخص مورد توافق ادامه دارد و گفتگوی ها در نیمه مهرماه ادامه می یابد.

به گفته سخنگوی وزارت خارجه ایران، تغییری در سیاست آمریکا ایجاد نشده و” این کشور بر خلاف قوانین بین المللی دست به اقداماتی زده است که آخرین مورد آن دستگیری فرهادی است.” ایران می گوید آقای فرهادی مسئول تبادلات تجاری مرزی در استانداری کرمانشاه است که در محل اقامتش در هتل پالاس سلیمانیه بازداشت شده است. وزارت خارجه ایران تاکید کرده که فرد بازداشت شده همراه با هیئت اعزامی از استانداری کرمانشاه به دعوت رسمی استاندار سلیمانیه به عراق سفر کرده بود. اما نظامیان آمریکایی گفته اند که این فرد در نقل و انتقال قطعات بمب های پیشرفته به داخل عراق و همچنین آموزش شورشیان عراقی مشارکت داشته است . ایران بارها اعلام کرده که در صورت درخواست عراق به مذاکره با آمریکا در باره عراق ادامه خواهد داد.

نشست کشورهای همسایه عراق

سخنان آقای حسینی در حالی مطرح می شود که قرار است نشست کشورهای همسایه عراق در اوایل ماه نوامبر در شهر استانبول ترکیه برگزار شود و پیش بینی می شود وزرای خارجه ایران و آمریکا نیز در آن حضور داشته باشند. هوشیار زیباری وزیر خارجه عراق ابراز امیدواری کرده که در نشست وزیران خارجه کشورهای همسایه عراق، علاوه بر وزرای خارجه آمریکا و ایران، وزرای خارجه روسیه، فرانسه، ایتالیا، مصر و عربستان سعودی حضور داشته باشند. بر اساس گزارش ها نشست دو روزه استانبول روزهای دوم و سوم نوامبر (11 و 12 آبان) برگزار می شود. به گفته آقای زیباری، در نشست استانبول، دولت عراق توصیه ها و پیشنهاداتی را در زمینه امنیتی، مهاجرت و انرژی مطرح خواهد کرد. وزیر خارجه عراق تاکید کرده که در این نشست به صدور بیانیه اکتفا نخواهد شد و دولت عراق از همسایگان خود می خواهد که از هجوم نیروهای مهاجم جلوگیری کنند و بر افرادی که از راه زمینی و هوایی وارد کشورهایشان می شوند، نظارت کنند. نخستین نشست همسایگان عراق، ماه مارس سال جاری میلادی در بغداد برگزار شد. آن نشست، زمینه را برای دیدار غیررسمی نمایندگان ایالات متحده آمریکا، ایران و سوریه برای بحث در مورد مسائل عراق فراهم کرد. پس از آن، در ماه مه امسال، کنفرانس شرم الشیخ در مصر، با حضور مقامات عالی رتبه تر برگزار شد. بعد از آن نیز در نهم سپتامبر وزیران خارجه همسایه عراق و فرستادگان آنها به همراه نمایندگان کشورهای عضو دائم شورای امنیت، کشورهای گروه هشت و اتحادیه عرب یک نشست مشترک در بغداد برگزار کردند.

آن گونه که در شکایتنامه این دو نماینده آمده، شورای تأمین شهر تبریز که ریاست آن را فرماندار به عهده دارد، از یازدهم ژوئیه (بیستم تیر) گذشته تصمیم گرفته است که مانع از استفاده اصناف و بازرگانان و کسبه از واژگان و عبارات ترکی در تابلوی فروشگاهها و برچسب کالاها شود و این تصمیم به حکم فرماندار برای اجرا به سازمان بازرگانی و اصناف ابلاغ شده است. این دو نماینده مجلس، تصمیم شورای تأمین تبریز و ابلاغیه فرمانداری را بدعتگذاری غیرمسئولانه، غیرقانونی و مبتنی بر بهانه‌ های واهی دانسته و خواهان لغو این ابلاغیه و برخورد با عوامل صدور آن شده اند. در شکایتنامه این دو نماینده به قرآن، کتاب آسمانی مسلمانان استناد شده که در آن، گوناگونی اقوام و زبانهای مختلف محترم شمرده شده و از نشانه ‌های خداوند به شمار آمده اند. اکبر اعلمی و رسول صدیقی سپس به اصل پانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی استناد کرده اند که استفاده از زبانهای محلی و قومی را در مطبوعات و رسانه‌ های گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس در کنار زبان فارسی آزاد دانسته و در عین حال تصریح کرده اند که مجلس شورای ملی نیز 39 سال پیش با تصویب قانونی که همچنان معتبر است، پیوستن ایران را به پیمان بین ‌المللی رفع هرگونه تبعیض نژادی تأیید و دولت ایران را متعهد به اجرای مفاد این پیمان کرده است. این نمایندگان حتی اقدام شورای تأمین تبریز در ممنوع ساختن کاربرد واژگان ترکی در تابلوها و برچسبهای تجاری را با استناد به ماده های 57 و 570 قانون مجازات اسلامی، مستحق مجازات دانسته اند. ماده ۵۷۰ قانون مجازات اسلامی مقرر می دارد: هر یک از مقامات و مأموران وابسته به نهادها و دستگاههای حکومتی که برخلاف قانون، آزادی شخصی افراد ملت را سلب یا آنان را از حقوق مقرر در قانون اساسی محروم کند، علاوه بر انفصال از خدمت و محرومیت یک تا پنج سال از مشاغل حکومتی، به حبس از دو ماه تا سه سال محکوم خواهد شد. و بنابر ماده ۵۷ قانون مجازات اسلامی، هر گاه به امر غیرقانونی یکی از مقامات رسمی جرمی واقع شود، آمر و مأمور به مجازات مقرر در شرع محکوم می ‌شود.

• به نوشته روزنامه گل رحمان رضایی، مدافع ایرانی لیورنو قصد دارد به علت نیمکت نشینی در این تیم به تیم دیگری برود و در تعطیلات ژانویه به تیم جدیدی خواهد رفت.

•  

• به نوشته خبرورزشی مجتبى‌ جبارى‌ پیش‌ از بازی استقلال با صبا باتری نزد ناصر حجازى‌ رفته‌ و اعلام‌ کرده به‌ دلیل‌ آسیب‌دیدگى‌ قادر به‌ بازى‌ نیست‌. جبارى‌ شب‌ قبل‌ از بازى‌ نیز ساکش‌ را برداشته‌ بود تا به‌ منزل‌ برود اما با وساطت‌ صادق‌ ورمزیار در هتل‌ مانده‌ بود. این رفتار جباری به مذاق حجازی خوش نیامده و احتمال دارد حجازی از جباری در بازیهای بعدی استفاده نکند.

•  

• در حالیکه گفته می شد ‪ ۵‬تن ازکشتی گیران فرنگی کار برای بازگشت محمد بنا نامه‌ ای به یزدانی خرم نوشته ‌اند وی در گفتگو با ایرنا گفت: “نامه‌ای از کشتی‌گیران فرنگی دریافت نکرده ‌ام و در حال حاضر تصمیمی برای بازگشت محمد بنا به کادر فنی تیم ملی کشتی فرنگی نگرفته ‌ام.”

•  

• به گزارش آسوشیتدپرس جان تری کاپیتان تیم ملی فوتبال انگلیس ممکن است دیدارهای حساس این تیم در رقابت‌های مقدماتی یورو ‪ ۲۰۰۸‬مقابل استونی و روسیه را به‌علت شکستگی استخوان گونه از دست بدهد. مدافع ملی پوش تیم چلسی شنبه‌شب در جریان تساوی بدون گل این تیم مقابل فولهام پس از برخورد با کلینت دمپسی، هافبک آمریکایی حریف، از ناحیه استخوان گونه دچار شکستگی گونه شد.

•  

• به نوشته ایران ورزشی هیأت مدیره باشگاه صنعت نفت آبادان با استعفاى ابراهیم قاسمپور، مخالفت کرد و مقرر شد قاسمپور همچنان به سرمربیگرى خود در صنعت نفت ادامه دهد و هیچ تغییرى در کادر فنى نفت آبادان ایجاد نشود. پیش از این گفته مى شد جدایى قاسمپور از صنعت نفت قطعى شده و پرویز مظلومى به جاى وى هدایت نفت را برعهده خواهد گرفت.

•  

• به گزارش ایسنا محمود کریمی و مهدی سید صالحی دو مهاجم کلیدی سپاهان با رفع مصدومیتشان آماده اند که سپاهان را برابر الوحده همراهی کنند.

•  

• به گزارش News of the World بازیکنان چلسی بر این باورند که اورام گرانت سرمربی جدید این تیم حداکثر تا ژانویه مربی چلسی خواهد بود. همچنین یکی از بازیکنان بزرگ این تیم مدعی شده که تمرینات گرانت مبتدیانه است.

مولوی به دلیل نوشتن مثنوی و دیوان شمس تبریزی - دو اثر از پنج اثر بجا مانده - یکی از معروف ترین شاعران زبان فارسی دری، و به دلیل افکار و اندیشه های عرفانی و فلسفی، اندیشمند و متفکر شمرده می شود. افکار و آثار مولوی از چنان وسعتی برخوردار است که تا حالا در مورد اندیشه ها و آثارش صدها کتاب در سراسر جهان به وسیله مهمترین نویسندگان و پژوهشگران نگاشته شده و هنوز هم نوشته می شود. در کشورهایی نظیر ایالات متحد آمریکا، آلمان، فرانسه، ترکیه، روسیه، ایران و افغانستان خانه مولانا ساخته شده است و ارادتمندان و علاقمندان اندیشه ها و افکار این عارف قرن سیزدهم میلادی هر از گاهی دور هم گرد می آیند و از چشمه سار معنویت او آب می نوشند.

آب دریا را اگر نتوان کشید
هم به قدر تشنگی باید چشید

نشان یونسکو

سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) سال 2007 میلادی را به نام مولانا جلال الدین محمد بلخی مسمی کرده است و به همین مناسبت نیز نشان مولانا از سوی این نهاد ساخته شده تا پس از این در ردیف دیگر نشان های علمی و فرهنگی جهان به شخصیت های نامور عرصه خردورزی اهدا شود. این دومین نشانی است که یونسکو به نام یکی از شخصیت های مهم اقلیم ادب و فرهنگ فارسی دری ضرب می زند. پیش از این نشان مشابه به شیخ الرییس ابن سینا اختصاص یافته بود که او نیز از همشهریان مولانا جلال الدین محمد بلخی است.

‘خداوندگار بلخ’

مولانا که به نامهای “مولوی”، “ملای رومی” و “خداوندگار بلخ” نیز مشهور است در سال 604 هجری قمری در شهر بلخ در خانواده حسین خطیبی به دنیا آمد. پدر و پدر بزرگش از علمای مشهور زمان خود بودند که به روایت تاریخ نگاران بسیاری از مسایل و سوالات فقهی بلاد خراسان در محضر سلطان العلما بها الدین ولد، پدر مولانا جلال الدین محمد حل می شد. مولوی کودکی را در بلخ گذراند و آموزش های اولیه را نزد پدر و برهان الدین محقق ترمذی یکی از رجال علمی همان زمان فرا گرفت. در حال حاضر در ولسوالی بلخ – در ولایت بلخ - محلی وجود دارد که به گمان بیشتر کاوشگران و باستان شناسان مدرسه بها ولد، پدر مولانا است. بخش های وسیعی از این ساختمان تاریخی در درازنای زمان ویران شده ولی هنوز قسمتی از آن برجای است که دولت های افغانستان و ترکیه تلاش دارند آن را احیا و حفظ کنند. خانواده بهاولد مقارن حمله مغول ( 617 هجری قمری) شهر بلخ را ترک می گویند و پس از رفتن به شهر های سوریه، شام، بغداد و لارنده عاقبت در شهر قونیه یکی از بلاد روم شرقی در کشور ترکیه مسکن گزین می شوند. مولوی زمانی که شهر بلخ را ترک می کند نزدیک به سیزده سال دارد. به همین مناسبت مولوی را ملای رومی نیز می خوانند. دلیل رفتن خانواده مولانا از بلخ را برخی تذکره نگاران دشمنی محمد خوارزم شاه حاکم بلخ با بهاولد نیز خوانده اند که گفته می شود سرچشمه این دشمنی امام فخررازی متکلم نامور قرن هفتم خورشیدی بوده است. مولوی در مثنوی خود به گونه طعنه آمیز گاهی به امام فخر رازی اشاره می کند.

اندرین ره گر خرد رهبین بدی

فخر رازی راز دار دین بدی

‘قمار عاشقانه’

مولوی به عنوان عارف و شاعر مشهور زبان فارسی دری زمانی مطرح می شود که با صوفی شوریده حال در قونیه به نام شمس تبریزی آشنا می شود. این آشنایی را مولوی پژوهان تولد دوم مولوی نیز خوانده اند. در اثر این آشنایی مولوی که تا آن زمان به سنت نیاکان مشغول درس و تعلیم علوم اسلامی بود و به روایتی بیش از چهارصد شاگرد داشت، یک باره درس و تعلیم را به توصیه شمس تبریزی رها می کند و به شاعری و سماع اشتغال می یابد. در تفکر عارفانه، چنین حالتی را “بیرون شدن از عالم قال و رسیدن به عالم حال” تعبیر می کنند. در مورد این که شمس با مولوی چه کرد و چرا او زندگی پر از حشمت و جلال خود را ترک گفت و به عارفی شوریده تبدیل شد، سخن بسیار گفته اند. دکتر عبدالکریم سروش، اندیشمند و مولوی شناس معاصر به این باور است که شمس مولوی را در برابر یک قمار قرار داد، قماری که معلوم نبود مولوی برنده آن باشد. ولی شمس به او گفت که شرکت در این قمار خود پاداش آن است. نام این قمار را دکتر سروش قمار عاشقانه گذاشته است.

خنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش

بنماند هیچش الا هوس قماری دیگر

دکتر سروش می گوید شمس به مولوی گفت که آن چه را دارد اعم از نام و نان باید ترک بگوید تا به عوالمی دیگر غیر از عوالم دنیای ظاهری دست پیدا کند. مولوی در بیان آن چه که شمس از او خواسته غزلی نیز در دیوان شمس تبریزی دارد.

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

گفت که تو کشته نه ای در طرب آغشته نه ای
پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

گفت که شیخی و سری پیش رو راه بری
شیخ نیم پیش نیم امر ترا بنده شدم

خلوت نشینی های مولوی با شمس سبب عناد مریدان و شاگردان او شد و سرانجام باعث شد که این دو یار نزدیک را از هم جدا سازد. دیوان کبیر که مجموعه غزلیات مولوی است از سوی او به نام دیوان شمس مسمی شد.

نیست پیغمبر ولی دارد کتاب

پس از شمس، مولوی تلاش می کند تا گمشده خود را در افراد دیگری بجوید و به همین دلیل سر دوستی با صلاح الدین زرکوب و پس از مرگ او با حسام الدین چلبی باز می کند. مولوی به خواهش حسام الدین چلبی مثنوی را به سیاق آثار عرفانی شیخ فریدالدین عطار و سنایی غزنوی می نگارد. هدف از نوشتن مثنوی کتابی در راه و رسم طریقت خوانده شده تا شاگردان و مریدان را به کار افتد. عمده نظرات فلسفی و عرفانی مولوی در مثنوی به شکل قصه و تمثیل بیان شده است. این کتاب را عبدالرحمان جامی شاعر وعارف قرن نهم هجری خورشیدی “قرآن پهلوی” و نویسنده آن را کسی خوانده که پیامبر نیست ولی کتاب دارد. در سنت اسلامی تنها پیامبران صاحب کتاب خوانده می شوند.

من چه گویم وصف آن عالی جناب
نیست پیغمبر ولی دارد کتاب

مثنوی معنوی مولوی
هست قرآن در زبان پهلوی

مولوی در قرن بیست و یک

مولوی در سال 672 هجری قمری در شهر قونیه وفات می کند و در همین شهر نیز در جوار پدرش بها ولد دفن می شود. آرامگاه مولوی و خانواده او در شهر قونیه همه ساله زیارتگاه ملیون ها ارادتمند مولوی از سراسر جهان است. مولوی به دلیل افکار بلند انسان دوستانه نه تنها برای دری زبانان شخصیتی مهم است بلکه در بیشتر نقاط جهان به اندیشه های او ارج گذاشته می شود. مولوی بارها در مثنوی و دیوان شمس به این جهان وطنی و بی مرز بودن افکار خود اشاره می کند. از دیگر مسایل مورد توجه انسان قرن بیست یکمی به اندیشه های مولانا به باور بسیاری از مولوی پژوهان جهان کثرت گرایی، فرا رفتن از ظاهر مذاهب و ادیان به عمق آنان، انسان دوستی، دیگر پذیری و توجه به معنویت است. زیر بنای همه تعالیم مولوی برای انسان ها عشق است:

هرکه را جامه زعشقی چاک شد
او زحرص و عیب، کلی پاک شد

شادباش ای عشق خوش سودای ما
ای طبیب جمله علت های ما

ای دوای نخوت و ناموس ما
ای تو افلاطون و جالینوس ما

روابط عمومی معاونت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرده که سینماهای تهران و شهرستانها به مناسبت فرارسیدن ایام سوگواری امام اول شیعیان از ساعت ۱۷ روز یکشنبه هشتم مهرماه به مدت چهار روز تعطیل می‌ شود. برخی از کارشناسان تعطیلی های مکرر سینماها در روزهای عزاداری را به زیان صنعت سینمای ایران می دانند. در سال های گذشته تلاش هایی برای اکران فیلم های خاص در روزهای عزاداری صورت گرفت تا بلکه از تعطیلی سینماها در این روزها جلوگیری شود، اما این کوشش ها به جایی نرسیده است. نمایش فیلم های مذهبی و جنگی یکی از راه های جلوگیری از تعطیلی سینماها در این روزها بود، اما در تعطیلی چهار روزه سینماهای ایران حتی فیلم های مذهبی مثل “مسیح” به کارگردانی نادر طالب زاده و فیلم جنگی “عیسی می آید” نیز به نمایش در نمی آیند. مدیر روابط عمومی معاونت سینمایی در پاسخ به این سئوال که آیا اکران فیلم “مسیح” هم در این ایام متوقف می شود، گفته است: “این فیلم هم مانند سایر فیلم های روی پرده در ایام سوگواری اکران نخواهد شد.” اکنون فیلم های “مسیح” نادر طالب زاده، “کلاهی برای باران” مسعود نوابی، “قصه دل ها” هوشنگ درویش پور، “عیسی می آید” علی ژکان و “سرگیجه” محمد زرین دست در سینماهای تهران در حال اکران است. پس از ایام تعطیلی، نمایش عمومی فیلم‌ های “در شهر خبری نیست،هست”، “کلاغ‌ پر”، “خدا نزدیک است”، “دست‌های خالی” و “پسران آجری” در برنامه عید فطر سینماهای تهران و شهرستان‌ها قطعی شده است. پیش از این خبرگزاری ها از اکران “اتوبوس شب” ساخته کیومرث پوراحمد در روز عید فطر خبر داده بودند که اکران این فیلم به دوره بعدی اکران موکول شده است. فیلم “اتوبوس شب” به طور قطعی پس از پایان اکران عمومی فیلم “دست ‌های خالی” به‌نمایش عمومی درخواهد آمد. این فیلم در برنامه دوم سینما فرهنگ قرار گرفته و در سینماهای نمایش دهنده گروه آفریقا اکران خواهد شد . با این حساب احتمالا اواخر آبان و اوائل آذر ماه فیلم “اتوبوس شب” به روی پرده خواهد رفت.

Why America is losing the ’sticks and stones’ battle.

By Maziar Bahari

Oct. 8, 2007 issue - Iranian president Mahmoud Ah-Madinejad is a lucky man. Even Amir supports him. Amir is a gay Iranian who left the country five years ago and now lives with his boyfriend in London. (He uses a pseudonym because he still hasn’t told his family about his sexualorientation.) When Ahmadinejad claimed during a question-and-answer session at Columbia University last week that no gays lived in Iran, “[it] made me laugh,” says Amir. “Ahmadinejad is an ignorant and uncultured man who doesn’t know much about anything beyond the world of radical Muslims and Revolutionary Guards.” Yet Amir was incensed at the hectoring introduction from Columbia’s president, Lee Bollinger, during which he described his guest as “a petty and cruel dictator.” “He is still the elected president of my country,” Amir says. “Insulting him in front of the world is insulting all Iranians.” Iranians both inside and outside the country closely followed the vitriolic reception Ahmadinejad received in New York last week. (One tabloid declared the evil has landed on his first day in town.) But if critics like Bollinger thought they were demonstrating solidarity with Iran’s long-suffering moderates, they were mistaken. “The Islamic Republic and its president have never been insulted in an official setting like this,” says Mohsen Armin, a prominent reformist politician. Dissident bloggers also came out in support of Ahmadinejad. Other opponents argue that he should have walked off the stage at Columbia in protest. Former president Moham-med Khatami agreed with Amir: “This is tantamount to insulting our nation,” he told the Iranian Students’ News Agency. In an Iranian culture that prizes hospitality to guests—and that loves a good martyr—Ahmadinejad will arguably return to Tehran in a stronger position than when he left. Prior to his New York trip, in fact, the Iranian president was struggling at home. With oil prices at nearly $80 a barrel, ordinary Iranians expect Ahmadinejad to fulfill his promises to fill their bellies and their wallets. Yet rents and food prices continue to rise, making most feel poorer than ever. Infighting within the government has led to a number of high-profile resignations—forced and voluntary—over the last few months. Crackdowns on young women with too-stylish headscarves, on young men with tattoos and too much gel in their hairdos—even on pet-shop owners—have alienated the middle classes. That’s not to mention the onslaught against feminists, labor activists and teachers. Several officials close to the Iranian leadership, who declined to be identified discussing internal deliberations, say that in recent months Ahmadinejad has been advised by Iran’s Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei to be less combative. Prior to the president’s trip, Khamenei dispatched emissaries to Europe and to Arab capitals to soothe worries over Iran’s nuclear program and its influence in Iraq. In interviews just before leaving, Ahmadinejad also sounded much milder than before. And in any case, Iranians understand that he has far less power than is commonly realized by outsiders—he is neither head of state nor the commander in chief. That’s why many are puzzled by the treatment he received in New York. “Ahmadinejad tried not to be too controversial or instigate anyone during this trip,” says reformist politician Hossein Marashi, the brother-in-law of Ahmadinejad’s archenemy, former Iranian president Hashemi Rafsanjani. The reception, he says, “manifested the weakness of political culture [in America].” The on-and-off support of Iranians for Ahmadinejad has become a recurring theme of his presidency. And American rhetoric is most often the cause of his rebounds. In this case, Rafsanjani said last week, “the main loser was the Americans. They are being defeated by the psychological warfare that they have started against us.” After decades of superpower interference in their affairs, Iranians are particularly prickly about their independence. Reformists say they would much rather do without the high-flown declarations of support they get from the Bush administration and its conservative allies—the talk only makes them targets. “I just want to say, ‘Shut up!’” says feminist Shadi Sadr. “How dare you sit in an office thousands of kilometers away endangering our lives here.” Sitting under a large poster of Andy Warhol’s design for the Rolling Stones’ “Sticky Fingers” album cover, which shows the crotch of a man in tight jeans, Amir is as anti-American as Ahmadinejad’s bearded allies. “Listen, as a gay man living in Iran, I couldn’t express myself and be what I am. My brother went to jail for eight years because he opposed this regime. Two of my cousins were killed because they were communists. Despite all that, if one day America or Israel attack Iran, I’ll go back and defend my country. I’ll do that regardless of who is the president and how gay people are treated in Iran.” That’s the voice Washington should be listening to, not Ahmadinejad’s.

Iran’s Parliament Signs Resolution to Label CIA, Army as ‘Terrorist Organizations’

Saturday, September 29, 2007

TEHRAN, Iran — Iran’s parliament on Saturday approved a nonbinding resolution labeling the CIA and the U.S. Army “terrorist organizations,” in apparent response to a Senate resolution seeking to give a similar designation to Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps.The hard-line dominated parliament cited U.S. involvement in dropping nuclear bombs in Japan in World War II, using depleted uranium munitions in the Balkans, Afghanistan and Iraq, supporting the killings of Palestinians by Israel, bombing and killing Iraqi civilians, and torturing terror suspects in prisons. “The aggressor U.S. Army and the Central Intelligence Agency are terrorists and also nurture terror,” said a statement by the 215 lawmakers who signed the resolution at an open session of the Iranian parliament. The session was broadcast live on state-run radio.The resolution, which is seen as a diplomatic offensive against the U.S., urges Iranian President Mahmoud Ahmadinejad’s government to treat the two as terrorist organizations. It also paves the way for the resolution to become legislation that — if ratified by the country’s hardline constitutional watchdog — would become law. The government is expected to wait for U.S. reaction before making its decision. On Wednesday, the Senate voted 76-22 in favor of a resolution urging the State Department to designate Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps a terrorist organization. While the proposal attracted overwhelming bipartisan support, a small group of Democrats said they feared labeling the state-sponsored organization a terrorist group could be interpreted as a congressional authorization of military force in Iran. The Bush administration had already been considering whether to blacklist an elite unit within the Revolutionary Guard, subjecting part of the vast military operation to financial sanctions. The U.S. legislative push came a day after Ahmadinejad told world leaders at the U.N. General Assembly that his country would defy attempts to impose new sanctions by “arrogant powers” seeking to curb its nuclear program, accusing them of lying and imposing illegal penalties on his country. He said the nuclear issue was now “closed” as a political issue and Iran would pursue the monitoring of its nuclear program “through its appropriate legal path,” the International Atomic Energy Agency, which is the U.N.’s nuclear watchdog. Tensions between the U.S. and Iran have escalated over Washington accusations that Iran is secretly trying to develop nuclear weapons and has been supplying Shiite militias in Iraq with deadly weapons used to kill U.S. troops. Iran denies both of the allegations.